KONKURS NA KONCEPCJĘ ARCHITEKTONICZNO-PRZESTRZENNĄ PAWILONU POLSKI WRAZ Z ZAGOSPODAROWANIEM DZIAŁKI WYSTAWIENNICZEJ NA ŚWIATOWEJ WYSTAWIE EXPO 2000 W HANOWERZE

1999, PAWILON POLSKI WRAZ Z ZAGOSPODAROWANIEM DZIAŁKI WYSTAWIENNICZEJ NA ŚWIATOWEJ WYSTAWIE EXPO 2000 W HANOWERZE
ORGANIZATOR: STOWARZYSZENIE ARCHITEKTÓW POLSKICH
LOKALIZACJA: HANOWER
1999 WYRÓŻNIENIE II-go STOPNIA.
PROJEKT: arch. Andrzej Bielewski, arch. Maciej Skaza, arch. Mariusz Twardowski, arch. Wojciech Wokan
WSPÓŁPRACA AUTORSKA: stud. arch. Mirosław Zięba
WSPÓŁPRACA: arch. Bartosz Młynarski, arch. Robert Suder, stud. arch. Mateusz Gyurkovich, stud. arch. Joanna , anik, stud. arch. Włodzimierz Jędruszak, stud. arch. Remigiusz Rogoziński
Powierzchnia użytkowa: 1735.2m2
Powierzchnia całkowita: 2082.2m2
Kubatura: 7808.4m3

 

Pawilon polski ukazuje charakter obecnych przemian, miejsce kraju w świecie, dążenia i pragnienia jego mieszkańców. Widz zobaczy formę prostą dwóch zwróconych do siebie brył na siatce drewnianych słupów. Czystość form ukazuje dążenia, labirynt – stanowiący centralny element perspektywy linearnego dziedzińca – drogę do upragnionego celu (na końcu labiryntu nie czeka jednak wielka nagroda – lecz wiara w zmiany). Tymczasem wiara umocni się wewnątrz brył. Przestrzenie wnętrz zaprojektowano, by uzyskać możliwie największe podobieństwo kompozycji rzutu i kompozycji przekroju. Dzięki temu widz natrafia we wnętrzu na porządek, ogarnia przestrzeń we wszystkich kierunkach. Dwa rodzaje materiałów sugerują z jednej strony tymczasowość (zmiany) oraz ponadczasowość z drugiej (pragnienia).
Ideą projektu są dwie pięćdziesięciodwumetrowe budowle. Każda jest wysokości dziewięciu metrów, większa – szerokości dwunastu metrów, mniejsza – sześciu. Parter większej oraz antresole przeznaczono na galerię (prezentacja polskiej sztuki, techniki, osiągnięć). Tu widz znajdzie również restaurację i kawiarnię gdzie będzie mógł odpocząć, antresole połączono systemem ramp oraz windą dla niepełnosprawnych. W głównym budynku znalazła swoje miejsce sala audiowizualna. Owa sala na piętrze oraz zaplecze na parterze przykryte są porośniętym makami dachem. Pozostałą część, z galerią, antresolami, kawiarnią nakryta została dachem z mlecznego szkła. Dostęp światła regulują podwieszone żaluzje. W mniejszej bryle, parter jest miejscem wystawowym, sala odczytowa, biura administracji trafiły na górną kondygnację; stropodach stanowiący piątą elewację pokryto warstwą białego żwiru. Konstrukcja budowli – stal ocynkowana skręcana umożliwia rozebranie całego układu i ponowne wykorzystanie wraz z zewnętrznymi elementami. Wewnątrz osłonięta częściowo suchym tynkiem, a częściowo białym plexi. Z zewnątrz ściany z paneli drewnianych. Ściany labiryntu zostały wykonane z mlecznego szkła podświetlanego od wewnątrz zestawu. Posadzka z białego granitu nawiązuje układem do podstawowego modułu kompozycji.